nie-pokój (kiedy prawo rozcina drogi)



Moglibyśmy się tak odprowadzać całą noc, śnieg skrzypie
jakby niewolnictwo powróciło do piwnic, w ciężkich kajdanach
pilnuje konfitur. Para osiada na każdym przedmiocie,
pobawimy się w Casablancę - wejdziemy w mgłę. To znaczące,
stać się postacią melodramatu i nie mieć żadnych uczuć,
przypływu rąk, które nadstawione do całowania, odchodzą z czasem.

Mieszkasz w przytułku po prawej, o którym opowiadasz,
gdy tylko robi się ciemniej – brudne brody i drgawki,
tyle widzę po tobie. Czoło swędzi od czapki, chociaż wiem,
że wolisz się zasłonić, bo cisza robi wrażenie. Wiecznie głodna
jest podróż uwikłana w zapomniane klucze, więc wracamy
nad ranem wzrok do torebki, chyba brzęczy, a może to dzwon,
kogut, który odegrał już swoją rolę. Nadchodzi

sąsiad

kłania się, gdy tylko otwieram oczy.